Potosí in het kort
Potosí is een koloniale mijnstad op ongeveer 4.070 meter in het zuiden van Bolivia, en een van de hoogst gelegen steden ter wereld. Boven de stad rijst de Cerro Rico op, de berg waaruit de Spanjaarden vanaf 1545 enorme hoeveelheden zilver haalden. In de zestiende en zeventiende eeuw was Potosí een van de rijkste en grootste steden van de wereld.
Van die rijkdom getuigen de kerken, de koloniale huizen en de Casa Nacional de la Moneda, de oude munt. De stad staat sinds 1987 op de UNESCO-werelderfgoedlijst. Tegelijk staat de Cerro Rico voor de zware prijs van die rijkdom: in de mijnen werkten en stierven ontelbare dwangarbeiders, en ook nu is het werk er gevaarlijk.
Op deze pagina lees je wat Potosí zo bijzonder maakt, wat je in de Casa de la Moneda ziet, of een mijntour in de Cerro Rico ethisch is en hoe je die kiest, hoe je omgaat met de hoogte en hoe je er komt.
Waarom is de Cerro Rico van Potosí zo bekend?
De Cerro Rico, de rijke berg, was eeuwenlang de grootste zilverbron van het Spaanse rijk.
De berg is ongeveer 4.782 meter hoog en zit vol mijngangen. Na de ontdekking van het zilver in 1545 groeide Potosí in korte tijd uit tot een wereldstad. Het zilver financierde het Spaanse rijk en vond zijn weg naar Europa en Azië. In het Spaans bestaat nog steeds de uitdrukking ‘vale un Potosí’: het is een Potosí waard, voor iets wat heel kostbaar is.
Voor het werk in de mijnen dwongen de Spanjaarden inheemse mannen via het mita-systeem tot arbeid, onder zware en vaak dodelijke omstandigheden. Later werden ook tot slaaf gemaakte Afrikanen naar Potosí gebracht. Nu werken er nog duizenden mijnwerkers in coöperaties, vooral op zoek naar zilver, tin en zink.
Door eeuwen mijnbouw is de berg doorzeefd met gangen en verzakt de top. Mede daarom staat Potosí sinds 2014 op de UNESCO-lijst van werelderfgoed in gevaar.
Wat zie je in de Casa Nacional de la Moneda?
De oude munt is het belangrijkste museum van Potosí en een van de beste van Bolivia.
In dit grote stenen gebouw uit de achttiende eeuw werden zilveren munten geslagen voor het Spaanse rijk. Je ziet de houten walsmachines die door muilezels werden aangedreven, munten uit verschillende eeuwen, koloniale schilderijen en mineralen uit de Cerro Rico. Samen geven ze een goed beeld van hoe het zilver van de berg naar de wereld ging.
Je bezoekt het museum alleen met een rondleiding van ongeveer twee uur, meestal in het Spaans en in groepen tot 30 mensen. Buitenlanders betalen in 2026 Bs 70 (ongeveer 5 euro). Sinds 2026 is het museum elke dag open: doordeweeks van 8.30 tot 16.30 uur, in het weekend van 9.00 tot 13.00 uur. Check de tijden van de Engelstalige rondleidingen ter plekke.
Het is binnen koud, want het gebouw heeft geen verwarming. Neem een warme jas mee.
Is een mijntour in de Cerro Rico ethisch?
Daar zijn de meningen over verdeeld, en het is een keuze die je bewust maakt.
Tijdens een tour loop je door werkende mijnen, waar mannen onder gevaarlijke omstandigheden werken: stof dat de longziekte silicose veroorzaakt, ontploffingen, slechte ventilatie en instabiele gangen. Voorstanders zeggen dat de tours inkomen opleveren voor gidsen en mijnwerkers, en dat bezoekers zien hoe het werk echt is. Tegenstanders vinden het voyeurisme bij mensen die geen keuze hebben.
In 2014 telde de Boliviaanse ombudsman 145 werkende kinderen in de Cerro Rico, de meesten tussen 15 en 17 jaar. De coöperaties hebben beloofd daar iets aan te doen, maar ga er niet van uit dat het probleem helemaal is opgelost. Wil je geen kinderarbeid zien of steunen, vraag de operator dan expliciet hoe hij hiermee omgaat.
Twijfel je, sla de mijn dan over. In de Casa de la Moneda en de kerken van de stad leer je ook veel over de geschiedenis van het zilver, zonder in de gangen te komen.
Hoe kies je een mijntour en wat neem je mee?
Kies je toch voor een tour, dan maakt de operator veel verschil voor jou en voor de mijnwerkers.
- Kies een geregistreerde operator die belasting betaalt en verzekerd is.
- Ga met een gids die zelf mijnwerker was of uit een mijnwerkersfamilie komt.
- Vraag welk deel van de prijs naar de coöperatie of de mijnwerkers gaat.
- Controleer of je een helm, lamp, laarzen, beschermende kleding en een stofmasker krijgt.
- Vraag hoe lang je ondergronds bent en of je op elk moment terug kunt.
Een tour duurt ongeveer vier uur, waarvan 60 tot 120 minuten ondergronds. Je begint meestal op de mijnwerkersmarkt, waar je cadeaus voor de mijnwerkers koopt. Kies voor cocabladeren, frisdrank of werkhandschoenen. Op de markt wordt ook openlijk dynamiet verkocht; koop dat niet.
Doe geen mijntour als je last hebt van claustrofobie, astma, hart- of longklachten, of als je nog niet aan de hoogte gewend bent. Je kruipt door lage, stoffige gangen op meer dan 4.000 meter. Check ook of je reisverzekering een bezoek aan een werkende mijn dekt.
Hoe ga je om met de hoogte in Potosí?
Potosí ligt hoger dan La Paz, dus kom niet rechtstreeks van zeeniveau.
Op ongeveer 4.070 meter merk je bij elke trap en elke steile straat dat de lucht ijl is. Veel reizigers komen uit Sucre, dat op ongeveer 2.800 meter ligt. Na een paar dagen in Sucre is de stap naar Potosí goed te doen.
Loop rustig, drink veel water en laat alcohol de eerste avond staan. Plan de mijntour niet op je aankomstdag. Het is hier ’s nachts het hele jaar koud, in de droge winter van mei tot september ruim onder nul, en veel hotels hebben weinig verwarming: vraag bij het boeken of er een kachel of extra dekens zijn.
Hoe kom je in Potosí en waar reis je heen?
Potosí ligt op de route tussen Sucre en de Salar de Uyuni, en je reist er bijna altijd met de bus.
Van Sucre naar Potosí is het ongeveer 3 uur. Van Potosí naar Uyuni is het ongeveer 4 uur, een lange halve dag over de hoogvlakte. Er rijden bussen en gedeelde taxi’s; kies een bus overdag en een maatschappij met goede reviews.
In 2026 zijn er minder busvertrekken door het brandstoftekort, en eind september 2026 waren er stakingen tegen de hogere dieselprijs. Het Belgische reisadvies (15 juli 2026) vraagt om waakzaamheid op de wegen tussen Sucre, Potosí en Uyuni. Reis niet na zonsondergang, zoals het Nederlandse reisadvies (10 juli 2026) aanraadt, en plan een bufferdag voordat je aan een Uyuni-tour begint.
Hoeveel tijd heb je nodig in Potosí?
Eén tot twee nachten is genoeg voor de stad, het museum en eventueel de mijn.
Met één volle dag bezoek je de Casa de la Moneda en loop je langs de koloniale kerken en straten rond het centrale plein. Met een tweede dag is er tijd voor een mijntour of een rustige dag om aan de hoogte te wennen voordat je naar Uyuni gaat. Slaap in het centrum, zodat je alles te voet doet.
Een dagtrip vanuit Sucre kan, maar dan zit je zes uur in de bus op één dag. Logischer is Potosí als tussenstop op weg naar de zoutvlakte. Hoe dat in een volledige reis past, lees je bij de rondreis Bolivia van 3 weken, en een overzicht van het land vind je bij Bolivia.
Veelgestelde vragen over Potosí
Hoe hoog ligt Potosí?
Op ongeveer 4.070 meter. Het is een van de hoogst gelegen steden ter wereld, maar niet de hoogste: El Alto bij La Paz en La Rinconada in Peru liggen hoger.
Wat is de Cerro Rico?
De zilverberg boven Potosí, ongeveer 4.782 meter hoog. Vanaf 1545 haalden de Spanjaarden er enorme hoeveelheden zilver uit, en nog steeds werken er duizenden mijnwerkers.
Is een mijntour in Potosí veilig?
Niet zonder risico. Je loopt door werkende mijnen met stof, slechte ventilatie en soms ontploffingen. Kies een geregistreerde operator met goede uitrusting en sla de tour over bij long- of hartklachten of claustrofobie.
Wat neem je mee als cadeau voor de mijnwerkers?
Cocabladeren, frisdrank of werkhandschoenen. Dynamiet wordt op de mijnwerkersmarkt openlijk verkocht, maar dat koop je beter niet.
Wat kost de Casa de la Moneda?
Buitenlanders betalen in 2026 Bs 70, ongeveer 5 euro, inclusief een verplichte rondleiding van ongeveer twee uur.
Hoe ver is Potosí van Uyuni?
Ongeveer 4 uur met de bus. Van Sucre naar Potosí is het ongeveer 3 uur.